Op 4 april 2015 overleed mijn zoon David, 23 jaar oud. Om mijn rouw vorm te geven schreef ik een jaar lang blogs. Ze werden het boek David vertrekt. Boek af, rouw klaar, dacht ik toen. Hoe naïef was dat.
Zo'n drie jaar na zijn overlijden bezocht ik medium Carmen Vreeburg. Zij las niet alleen David, ze zag ook iets in mij: mediumschap, en een gave voor healing. Ze moedigde me aan dat te onderzoeken. Maar daar was ik nog niet aan toe. Ik moest eerst mijn rouw doorlopen, met alle kamers die daarbij horen: ongeloof, boosheid, verlamming, en uiteindelijk ook mildheid en dankbaarheid.
Pas jaren later zette ik de eerste stappen. En ik ontdekte dat Carmen indertijd helemaal gelijk had.
Op 4 april 2025, tien jaar na zijn dood, stond ik bij David op begraafplaats Zorgvlied. Daar voelde ik me ineens licht. Die lichtheid ging niet meer weg. Kort daarna kreeg ik een reading bij Mercedes, een ander medium. Daar kwam David door, in al zijn warmte, bravoure en vrolijkheid, met een opdracht: schrijf een tweede boek. Zo ontstond Reflecties en Rituelen, en de 33 Kamers van Rouw in het Huis van de Nautilus.
Zo is mijn rouw om David een weg geworden naar iets nieuws. Ik ben daar nog volop mee bezig, en nog lang niet uitontdekt.
Podcast
Carmen Vreeburg in gesprek met Han van Wel